Notatar frå ein koronakarantene

– Du er heime, sa eg høgt til meg sjølv. Endeleg heime! Og sjå om ikkje denne aldrande mannen måtte tørke ei tåre

Fjordenes Tidende sin spaltist, Jarl Wåge, var på Gran Canaria då koronaviruset trefte verda. Etter streng karantene der, kom han seg endeleg heim til nye 14 dagar i karantene i Norge. I ein kommentarserie deler han no smått og stort frå livet i koronakarantene.

Fjordenes Tidende sin spaltist, Jarl Wåge, var på Gran Canaria då koronaviruset trefte verda. Etter streng karantene der, kom han seg endeleg heim til nye 14 dagar i karantene i Norge. I ein kommentarserie deler han no smått og stort frå livet i koronakarantene.  Foto: Jarl Wåge

Kommentarer

Karantenedagbok 2 – Heimkomst

Eg bruker alltid Bennet Måløy når eg skal ut og reise. Maken til damer. Serviceinnstilte, kunnskapsrike, dyktige. Gudrun på Bennet hadde booka meg på Flight SK 4017 frå Oslo til Stavanger sist laurdag. Og eg skal seie deg at det blei noko heilt anna enn strekninga Las Palmas – Oslo som blei tilbakelagt kvelden før.

På flyet frå Las Palmas til Oslo var det stinn brakke. Nesten to hundre menneske stuva saman som kveg i ein flykropp. Etter å ha vore i ei vekes isolat i Kanari-hovudstaden, var det tettpakka flyet til Oslo for hypokondaren i meg som ei tikkande smittebombe. Eg blei ved eit mistak degradert frå midtgang naudutgang med god beinplass, til vindusplass på rad 17. Fem og ein halv lange, trange og klaustrofobiske timar. Paret ved sidan av meg trudde nok eg var sjefsnevrotikar over alle nevrotikarar der eg konstant sat utstyrt med maske, ein plastikkpose full av latexhanskar (kjøpt i nærbutikken i Las Palmas) og ei flaske med Antibac. Hanskane bytta eg ut med jamne mellomrom.

På SK 4017 til Stavanger, eitt av få som gjekk dit den dagen, var vi omlag 30 passasjerar. Sidan eg reiste på business class for fyrste gong i mitt lange liv (dette nemner eg bare litt sånn tilfeldig i forbifarten), hadde eg fått sete på rad ein. Og under over under. Eg hadde heile rada for meg sjølv. Så eg leika at det var privatflyet mitt.

På Sola stod det buss klar til å kjøre til Stavanger sentrum. Eg blei med til siste stoppet. Då eg gjekk av, var det ikkje ein taxi å sjå. Men sola skein, så med sekk på ryggen og to digre koffertar på slep, tilbakela eg den siste etappen på ein halvtime til fots. Ein stad langs vegen stod det fire vaksne i ivrig samtale på fortauet. Eg lurte på korleis eg skulle klare å koronabuksere meg forbi dei. Ikkje noko problem. Då eg nærma meg, spratt dei ut i gata, og stod på rad og rekkje som ein smilande og leande æresgarde medan eg takka og paraderte forbi.

Å komme inn i blokka mi, ta heisen opp til andre etasje og gå gjennom korridoren fram til leilighet 208, var stort. Nesten gripande. Eg har sett mange flotte dører i mitt liv. Mi dør var den aller finaste eg har sett på lenge. Ho er riktignok glatt, grå og inkjevetta. Men kven har sagt att glatt, grå og inkjevetta ikkje kan vere fint?

Eg låste meg inn. Sette bagasjen midt på golvet. Hengde av meg jakka. Vaska hendene på koronakrisevaskevis og gjekk og sette meg rett ned på stolen i hjørnerommet i leiligheita mi. Der er det vindauge heilt ned til golvet på to veggar. Eg blei sitjande der lenge. Ville berre nyte utsikta.

– Det var sterkt og emosjonelt å sjå att alt eg hadde reist i frå. Den nye parken rett utanfor. Kanalen der det seglar inn ein og annan båt. Ein kanal som eit svanepar har annektert som sitt revir.  Foto: Jarl Wåge

Det var sterkt og emosjonelt å sjå att alt eg hadde reist i frå. Den nye parken rett utanfor. Kanalen der det seglar inn ein og annan båt. Ein kanal som eit svanepar har annektert som sitt revir. Og forsyne meg; der glei dei forbi på vatnet. Nesten synkront. Som ein velkomstkomite. På andre sida av kanalen hadde dei nye boligane tatt enda meir form. Derifrå glei blikket vidare til fjorden utanfor. Gullglitrande i marssola. I det fjerne blånande Ryfylke-heier med snøkvite toppar.

Plutseleg kjende eg ei vidunderleg ro sige innover meg. Ansiktet slappa av. Skuldrene fall på plass. Knuten inni meg løyste seg opp. «Du er heime, Jarl», sa eg høgt til meg sjølv. «Endeleg heime!» Og sjå om ikkje denne aldrande mannen måtte tørke ei tåre.