Notatat frå ein koronakarantene

– Eg nærer eit håp. Om at vi kjem oss gjennom dette, og at vi, når vi er på andre sida, klarer å vere enda meir medmenneske enn før

Fjordenes Tidende sin spaltist, Jarl Wåge, var på Gran Canaria då koronaviruset trefte verda. Etter streng karantene der, kom han seg endeleg heim til nye 14 dagar i karantene i Norge. I ein kommentarserie deler han no smått og stort frå livet i koronakarantene.

Fjordenes Tidende sin spaltist, Jarl Wåge, var på Gran Canaria då koronaviruset trefte verda. Etter streng karantene der, kom han seg endeleg heim til nye 14 dagar i karantene i Norge. I ein kommentarserie deler han no smått og stort frå livet i koronakarantene.  Foto: Jarl Wåge

Meninger

Karantenenotatar 6: Håp

Då Spania for tre veker sidan plutseleg blei stengt over natta og alle vi som ikkje hadde livsviktige jobbar å utføre, fekk portforbod, var eg storligen imponert over det spanske folket. Over kor fort millionar av menneske tilpassa seg ein ny og dramatisk situasjon som sette tilveret fullstendig på hovudet. Ikkje minst over disiplinen og roen dei utviste.

Rett over gata frå mitt husvere i Las Palmas, budde ein familie på fem og «la abuela», bestemora. Dei hadde ikkje terrasse, men kvar kveld kom dei ut i vindauga og klappa for alle som stod på og jobba. På vindauga hadde ungane klistra opp teikningar av regnbogen og tekstar om håp. Det einaste eg kunne gje dei, var å rope takk og sende av garde vennlege smil.

Karantenelivet i Noreg er ikkje fullt så strengt. Skilnaden er at eg her har lov å gå tur. Dette har eg nytta meg av kvar einaste dag og gått Stavanger på kryss og tvers.

Og igjen har eg blitt imponert. Over det norske folket denne gongen. Over roen, disiplinen, evna til å tilpasse seg, kreativiteten, solidariteten som har dukka opp som fyrlykter av håp når uveret herjar.

Og igjen har eg blitt imponert. Over det norske folket denne gongen. Over roen, disiplinen, evna til å tilpasse seg, kreativiteten, solidariteten som har dukka opp som fyrlykter av håp når uveret herjar.  Foto: Jarl Wåge

Ja, då. Det har vore storm i nokre vassglas. Enkelte hytteeigarar har følt at det har gått på menneskeverdet laust at dei ikkje får dra på hytta når dei vil. Ein skribent gjekk i fistel fordi nokre joggarar trødde han for nære medan han gjekk tur langs Akerselva. Men det er bagatellar. Dei aller fleste oppfører seg eksemplarisk. Svingar utanom kvarandre, til og med kryssar gata for ikkje å komme for tett opp i folk. Joggarar på same vis. Og hytteeigarar har tatt innover seg at dei ikkje kan dra på hytta no.

«Barn är ett folk och dom bor i ett främmande land», song mellom andre Olle Adolphson i visa «Det gåtfulla folket». Barn og unge har verkeleg hamna i eit framand land i denne tida. Og det er dei som har imponert meg aller mest. Plutseleg hadde ikkje hundretusenvis av barn barnehage å skulle å gå til. Brått blei det slutt på alle typar fritidsaktivitetar. Heller ikkje kunne dei henge med vennar på same måten som til vanleg. Kvardagen blei med eitt særs krevande. Men sjå om ikkje dei aller fleste har klart å tilpasse seg.

Med fabelaktig innsats frå foreldre, sjølvsagt. Dei må, mykje meir enn vanleg, stille opp som inspiratorar, assistentlærarar og aktivitetsleiarar. Eg har sett dei i aksjon overalt. Dei som dekka lunsjbord i parken til heile familien. Mora som sat i solveggen og leste bok for ungane. Innvandrarfaren som ein heil ettermiddag spelte fotball med dei tre barna sine i ein ballbinge. Jentene som, med inspirasjon frå foreldra, teikna eit mange meter langt paradis på gata. «Den går heilt til hundre», sa ei av jentene stolt då eg kommenterte kunstverket. Faren som kvar dag kjem med ungane for å mate svanene i parken.

Eg veit sjølvsagt at ikkje alt er gloria. Mange foreldre maktar ikkje, kan ikkje, vil ikkje følgje opp barna sine. Nokre treng meir enn nokon gong å bli sett av andre når dagane blir mørke som no.

Likevel nærer eg eit håp. Om at vi kjem oss gjennom dette, og at vi, når vi er på andre sida av denne verdsomspennande krisa, klarer å vere enda meir medmenneske enn før.

Likevel nærer eg eit håp. Om at vi kjem oss gjennom dette, og at vi, når vi er på andre sida av denne verdsomspennande krisa, klarer å vere enda meir medmenneske enn før.  Foto: Jarl Wåge

På Twitter spør folk: «Kva er det fyrste du skal gjere når dette er over?» Lett. I karantenedagane har eg fjernbesøkt syster mi. Ho på balkongen. Eg på plenen. Eg har hatt fjernbesøk av barnebarnet mitt, Balder. Han på gata. Eg på balkongen. I tillegg har eg fjernfeira fødselsdagen til sonen min og barnebarnet mitt, Vilja. Det fyrste eg skal gjere, er å gje alle nære og kjære ein bamseklem.

Går alt etter planen, er eg ute av karantenen laurdag. Då blir det ikkje fleire karantenenotatar. Så takk Fjordenes Tidende som let meg få skrive. Og takk til alle som har lest og kommentert.