Daniel Henriksson (Raudt)

Den engasjerte kamphanen

Daniel Henriksson lever opp til vakthundomgrepet som ofte blir brukt om Raudt. Han er flink til å framheve sakene der Raudt har stått på for å få gjennom saker og eigen politikk, for eksempel den berømte kjøkkensaka i Måløy der kommunestyret no har vedtatt å opne opp igjen det kommunale kjøkkenet. Henriksson diskuterer godt, er engasjert og aktiv, men klarer ikkje alltid å svare tydeleg på kva som er utfordringar eller konkrete løysingar. I debatten kom det spørsmål om kor Raudt vil kutte dei 40 vedtatte millionane innan skulesektoren. Henriksson endar opp med å svare at det ikkje er mogleg å kutte 40 millionar i skulen.

Jon Valur Olafsson (SV)

Lagspelaren

Jon Valur Olafsson er ein behageleg debattant. Han blir sjeldan oppkava eller irritert. Han argumenterer godt for det partiet trur på. Det er ikkje vanskeleg for publikum å sjå for seg at han kan samarbeide med politikarar frå fleire ulike parti. Han sit midt mellom to av dei mest aktive i debatten, Henriksson og Teigen, og «druknar» nok litt i det selskapet. Men når Olafsson kjem opp til overflata for å hente luft får han sagt det han treng å seie utan å pakke det inn i mange ord. Det følest som eit friskt pust i dette selskapet.

Ola Teigen (Ap)

Forsvarsspelaren

Ola Teigen må fleire gongar i debatten svare på spørsmål om kva Arbeidarpartiet meiner eller har planar om, og ikkje minst forsvare seg mot rykte om blant anna skulenedlegging. Han blir irritert når Solheim-Olsen seier det ikkje er lurt å bruke 200 millionar meir på Skram skole i staden for å bruke den konkrete summen på 40 millionar kroner som er prislappen på ekstraetasjen. Men han er elles ein god forsvarsspelar, og rutinert og dyktig i debatten. Han er ærleg på at det er Arbeidarpartiet sitt syn at ein ikkje kjem utanom å tenke langsiktig, og at politikarar må tore å prioritere og tore å ta vanskelege og upoplære val. Viss ikkje risikerer ein at den nye ordføraren heiter Liv Signe Navarsete, seier han i lys av det siste «Robek-møtet» med Statsforvaltaren.

Sidsel Kongsvik (Sp)

Den engasjerte idealisten

Sidsel Kongsvik har i løpet av dei fire åra som politikar hatt stor utvikling og viser at ho er ein veldig god debattant. Ho legg seg midt i feltet med tanke på aktivitet i debatten og er spesielt god på enkeltsaker. Ho har god kontakt med publikum. Ho er opptatt av å finne årsaker. Med tanke på rekruttering til sjukepleiaryrket vil ho avdekke kvifor så mange som er utdanna sjukepleiarar ikkje ønsker å jobba innanfor yrket, og kanskje spesielt i eldreomsorg. Ho er tydeleg på kva saker som ligg hennar hjarte nærast og blir spesielt engasjert når desse blir debattert. Men for idealistar kjem også livets realiteter med utfordringar. Kongsvik ønsker seg tidlegare tiltak i skulen for elevar med utfordringar, miljøterapeutar i skulen, ei styrkt skulehelseteneste og eit tverrfagleg samarbeid med blant anna lærarar som skal vere lærarar. Samtidig som fleire titalls millionar skal kuttast i både skule og helse. Det reknestykket er vanskeleg å få to strek under.

Gustav Johan Nydal (KrF)

Meklaren med ostehøvel

Den alltid rolege Gustav Johan Nydal selde seg sjølv inn som meklaren som kan bli ordførar og samarbeide med alle. Temperaturen i debatten steig vel sjeldan til det nivået at ein hadde behov for ei fredsdue, men i ordveksling om skulestruktur og kommunalt kjøkken kjem meklaren fram og Nydal tar ting ned på jorda. Han er stødig og aktiv. Han er ein av dei som løftar fram kor viktig det er at frivillige samarbeider med tenestene. Nydal kom også til nordre Kinn med ein ostehøvel på innerlomma – for å illustrere poenget om at det einaste redskapet politikarane gir kommunedirektøren når dei vedtar eit budsjett er ein ostehøvel som han kan skave litt her og der med. Nydal ønsker endå meir innsyn i økonomien, detaljar frå einingane, tid til å jobbe seg ned i budsjettet og ikkje minst politikarar som er villige til å seie kva dei prioriterer.

Jacob Nødseth (V)

Den humoristiske retorikaren

Jacob Nødseth er alltid «på» og den desidert mest aktive i debatten. Han er også den beste retorisk. Han er kortfatta i innlegga og replikkane. Han er klar og tydeleg på kva partiet meiner. Han lar seg ikkje vippe av pinnen av debattleiaren sine spøkar knytt til advokatyrket hans, taletid eller tilknytninga til Nord-Vågsøy. Han legg enten spøken død eller parerer med ein betre spøk. Han er utan tvil den som bringer mest humor inn i debatten, sjølv om balansegangen i eit par av spøkane av og til kan diskuterast. Det er ein vanskeleg kunst.

Bengt Solheim-Olsen (H)

Den kontaktsøkande

Bengt Solheim-Olsen er litt mindre manusstyrt enn ved tidlegare debattar, men manglar framleis noko kontakt med publikum når han legg fram synspunkt. Han sit som kjent ikkje stille i båten, og er aktiv i debatten når ein kjem inn på enkeltsaker. Han argumenterer godt her og løftar blant anna opp utanforskap blant gutar og menn i Kinn, dei som ikkje er i systemet, ikkje i arbeid eller er under utdanning eller i trygdesystemet. Han vil ikkje dyrke ueinigheiter mellom partia, men av og til er skillet mellom ord og handling vanskeleg. Også for Solheim-Olsen i denne debatten.

Kjell-Bjørn Refvik (Frp)

Ei roleg overrasking

Kjell-Bjørn Refvik var kveldens store overrasking. I sin første paneldebatt framstår han som roleg og tydeleg, samtidig som han også snakkar rett frå levra. Som då han omtaler alle utgreiingane i samband med skulestruktur: « Å legge ned skular for å bygge nye skular er så vitlaust at eg ikkje finn ord». Og om det kommunale kjøkkenet: «Det er mange pengar å spare dersom ein berre sluttar med dei evinnelege utgreiingane.» Refvik legg klart fram eigne og partiet sine standpunkt og nyttar alle sjansar til å framsnakke partiet sin ordførarkandidat, Frank Willy Djuvik.

Egil Amsrud (Konservativt)

Nykommaren på sidelinja

Egil Amsrud er klar på kva partiet meiner i aktuelle saker, men blir litt usynleg på sidelinja blant alle dei meir kjende politikarene. Han legg likevel tydeleg fram kva saker som er viktige for Konservativt i perioden som kjem. Som ny i Kinn-politikken er det naturleg at ein ikkje kan diskutere saker frå inneverande periode så engasjert og bastant som dei som faste eller vararepresentantar til kommunestyret. Han blir dermed også ein av dei minst aktive i debatten.

INP og Liberalistane hadde ikkje representantar i denne paneldebatten.