Ane Barmen er ein av fire spaltistar som er i papiravisa på sistesida kvar fredag.

Her kan du lese siste kommentaren i avisa sist fredag;

Ein lang, ko­kan­de heit som­mar ligg bak oss. Haus­ten står for døra. Eg hå­par alle Fjor­de­nes Ti­den­de-le­sa­rar har hyg­ga seg i var­men. Det har i grun­nen ik­kje eg. Kal­de haust­da­gar ynskjast hjar­te­leg vel­ko­men her. For dess eld­re eg blir, dess meir vest­norsk blir eg.

Eg føretrekkjer langt på veg kal­de nors­ke som­mar­da­gar der ein i alle fall kan ten­ke klårt, fram­for glo­var­me, grufulle som­mar­da­gar med like var­me net­ter der ein ligg va­ken og vrir seg i klam­me la­ken. Eg blir dess­utan ik­kje ein hyggeleg per­son når eg er for varm. Fak­tisk blir eg gans­ke utri­ve­leg. Eg sut­rar og kla­gar og kas­tar ting i gol­vet. Det er heilt umog­leg å vere eit nor­malt, hyggeleg men­nes­ke når det er tro­pe­var­me flei­re ve­ker i strekk.

Ein skal ik­kje kla­ge. Nord­menn, og i alle fall ik­kje vest­len­din­gar, skal ald­ri, ald­ri kla­ge på godt vêr. Men veit de kva? Det blæs eg i. Eg kla­gar av mine lun­gers ful­le kraft, for 36 var­me­gra­der er ein full­sten­dig ubru­ke­leg temperatur. Men det vers­te når gra­de­stok­ken kryp godt over 30 er at det blir naud­synt å bade. I sjø­en. Eg er ab­so­lutt ik­kje noko ba­de­nym­fe, men i år måt­te eg kry­pe til korset og bli med man­nen på stran­da. Her mø­ter ein på eit nytt prob­lem: som vågs­øy­væ­ring er ein uhor­ve­leg bort­skjemd bade­mes­sig sett. Mine barn­doms som­rar gjekk føre seg uti Revikja, med sil­ke­mjuk, kvit sand og friskt, tur­kist vatn som ein fekk frostskadar av å bade i. Stren­de­ne ved Os­lo­fjor­d­en ser ut som ein slum i sa­man­lik­ning, i alle fall for ein pottesur, sveitt vå­gar med hete­slag. Grus­ak­tig sand, brunt grumsevatn og folk på alle kan­tar.

Man­nen tyk­te det var heilt su­pert, men så er han også eit ir­ri­te­ran­de po­si­tivt men­nes­ke, så det tel mest ik­kje. Han fekk lok­ka meg ut i vat­net, endå eg inn­ven­de at alle un­ga­ne på stran­da tru­leg gjekk på do uti det, og in­gen går på do i vat­net i Revikja, det er eg heilt sik­ker på, men han fekk over­talt meg, og eg skal vere så­pass ær­leg at eg kan inn­røm­me at det var gans­ke godt. Eg blei av­kjølt og ein li­ten smu­le hyggelegare. (Eg mis­ta rett nok ik­kje kjens­la i tær og fing­rar, slik eg gjer på Revikja. Men ein kan vel ik­kje få alt.)

Red­nin­ga i som­mar har vore ei di­ger, svært lite vak­ker vif­te frå Clas Ohl­son som vi rakk å kjø­pe før det vart full­sten­dig ut­seld, og ho har stått på full guf­fe dag ut og dag inn. Eg har gått rett heim frå jobb og sett meg fram­for hen­ne, den­ne vel­sig­na opp­fin­nin­ga, den­ne kjel­da til alt som er godt og reint, mitt livs lys, og ein dag sa eg til han eg er gift med: «Veit du kva? Eg els­kar den­ne vif­ta meir enn deg».

Det for­stod han for så vidt. Eg trur kan­skje han kjen­de det på same må­ten.